وعده شیرین نامزد ریاست فدرال رزرو؛ کاهش نرخ بهره به ۱ درصد بدون ترس از تورم

کوین وارش، گزینه مورد نظر دونالد ترامپ برای ریاست فدرال رزرو آمریکا، معتقد است اقتصاد ایالات متحده دیگر نیازی به نرخ‌های بهره بالا ندارد و موج هوش مصنوعی می‌تواند به بانک مرکزی اجازه دهد بدون نگرانی از تورم، مسیر کاهش نرخ بهره را به‌صورت پیوسته دنبال کند. به گفته او، رشد بهره‌وری ناشی از هوش مصنوعی آن‌قدر گسترده خواهد بود که فشارهای تورمی را خنثی می‌کند.

وارش که پیش‌تر عضو هیات‌مدیره فدرال رزرو بوده، هوش مصنوعی را «بزرگ‌ترین موج افزایش بهره‌وری در طول عمر ما، در گذشته و آینده» توصیف کرده است. او می‌گوید این تحول فناورانه یک فرصت تاریخی در اختیار سیاست‌گذاران پولی قرار می‌دهد تا هزینه استقراض را کاهش دهند، بدون آنکه افزایش قیمت‌ها اقتصاد را تهدید کند.

وارش برای توضیح دیدگاه خود به دهه ۱۹۹۰ اشاره می‌کند؛ دوره‌ای که آلن گرینسپن، رئیس وقت فدرال رزرو، با وجود رشد سریع اقتصاد، نرخ‌های بهره را پایین نگه داشت. گرینسپن آن زمان به‌جای اتکا صرف به داده‌های رسمی، به نشانه‌ها و شواهد غیرمتعارف از رشد بهره‌وری توجه می‌کرد. به باور وارش، این رویکرد باعث شد اقتصاد آمریکا قوی‌تر و ثبات قیمتی پایدارتر شود.

این نگاه تنها به وارش محدود نیست. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری دولت ترامپ، نیز گفته است آمریکا در ابتدای یک جهش بزرگ بهره‌وری قرار دارد که شباهت زیادی به دهه ۱۹۹۰ دارد. ترامپ هم بارها خواستار کاهش شدید نرخ بهره شده و اعلام کرده ترجیح می‌دهد نرخ‌ها از محدوده فعلی ۳,۵ تا ۳,۷۵ درصد به نزدیکی ۱ درصد برسد.

×

با این حال، همه اقتصاددانان با این خوش‌بینی موافق نیستند. منتقدان می‌گویند اگرچه هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری و تقاضا را افزایش داده، اما آثار واقعی آن بر بهره‌وری هنوز در داده‌های اقتصادی دیده نمی‌شود. به اعتقاد آنها، افزایش هزینه‌ها و سرمایه‌گذاری پیش از تحقق دستاوردهای بهره‌وری می‌تواند به فشارهای تورمی جدید منجر شود.

با وجود این تردیدها، وارش تاکید دارد که تغییرات ناشی از هوش مصنوعی به‌زودی بازار کار و ساختار شرکت‌ها را دگرگون خواهد کرد. او معتقد است اگر سنا او را تایید کند و از ماه مه سکان فدرال رزرو را در دست بگیرد، فشار سیاسی و اقتصادی برای کاهش سریع نرخ بهره بسیار بالا خواهد بود. با این حال، بسیاری از تحلیلگران می‌گویند موفقیت این رویکرد، همانند دوران گرینسپن، نیازمند شواهد عمیق و مستند از رشد واقعی بهره‌وری است، نه صرفا اتکا به وعده‌های فناورانه.