ترامپ بدون دستاورد خارجی، به استقبال انتخابات میان‌دوره‌ای می‌رود

در حالی که کمتر از چند ماه تا انتخابات میان‌دوره‌ای ماه نوامبر باقی مانده، دونالد ترامپ با یک چالش بزرگ روبروست: سیاست خارجی او که زمانی قرار بود نقطه قوتش باشد، اکنون درگیر بن‌بست‌های متعددی شده و به پاشنه آشیل حزب جمهوری‌خواه در کارزارهای انتخاباتی تبدیل گشته است.

محورهای اصلی وضعیت فعلی:

• کلاف سردرگم ایران: تلاش‌های ترامپ برای پایان دادن به درگیری‌ها با ایران نتیجه‌بخش نبوده است. پس از ماه‌ها حملات نظامی که نتوانست امتیازات مدنظر آمریکا را از تهران بگیرد، اکنون دولت او به “جنگ اقتصادی” روی آورده است. این تنش مستقیماً باعث افزایش قیمت بنزین در داخل آمریکا شده و نارضایتی رای‌دهندگان را به همراه داشته است.
• دیپلماسی متوقف شده: پرونده‌های کلیدی دیگر، مانند صلح در غزه و جنگ اوکراین نیز عملاً متوقف شده‌اند. علیرغم تلاش‌های دیپلماتیک (شامل رفت و آمدهای جارد کوشنر)، هیچ پیشرفت قابل‌توجهی حاصل نشده است.
• سقوط محبوبیت: بر اساس آخرین نظرسنجی‌های رویترز/ایپسوس، محبوبیت ترامپ به ۳۳٪ رسیده که کمترین میزان در دوران ریاست‌جمهوری اوست. علت اصلی این ریزش، پیوند مستقیم هزینه‌های جنگ‌های خارجی با تورم داخلی (قیمت مواد غذایی و سوخت) است.

تحلیل‌گران معتقدند مشکل اصلی در رویکرد ترامپ نهفته است. او بیش از حد بر “فشار قهری” (Coercive Pressure) – مانند تحریم‌های شدید و تهدید نظامی – تکیه می‌کند؛ استراتژی‌ای که ممکن است طرفین را به میز مذاکره بکشاند، اما لزوماً منجر به توافق پایدار نمی‌شود.

منتقدان می‌گویند رقبای آمریکا نظیر پوتین، شی جین‌پینگ و مقامات ایران، به جای تسلیم شدن، راهبرد “صبر و انتظار” را در پیش گرفته‌اند. آن‌ها به خوبی می‌دانند که ساعت سیاسی واشینگتن در حال تیک‌تاک است و با نزدیک شدن به انتخابات، قدرت چانه‌زنی ترامپ کاهش می‌یابد.
در مقابل، دولت ترامپ همچنان از دستاوردهای خود دفاع می‌کند. آن‌ها مدعی هستند که با پایان دادن به ۹ جنگ، آزادی گروگان‌ها و دستیابی به توافق‌های تجاری عادلانه‌تر، آمریکا را به جایگاه اصلی خود بازگردانده‌اند و سیاست‌های سختگیرانه در قبال ایران برای جلوگیری از دستیابی به سلاح هسته‌ای ضروری است.
با نزدیک شدن به “روز کارگر” (۷ سپتامبر) که نقطه شروع جدی کمپین‌های انتخاباتی است، جمهوری‌خواهان نگرانند که تداوم درگیری‌های بین‌المللی و فشارهای اقتصادی ناشی از آن، نه تنها کنترل کنگره را از دست آن‌ها خارج کند، بلکه دو سال پایانی دولت ترامپ را نیز تحت‌الشعاع قرار دهد.