پراپ فرم یونیتی پراپ (Unity Prop)

پراپ‌فرم یونیتی پراپ با نام لاتین Unity Prop از اواسط بهار سال ۲۰۲۴ میلادی به عنوان یک پلتفرم تأمین سرمایه برای معامله‌گران بازار فارکس شروع به کار کرد. گردانندگان این مجموعه شامل احسان علینقیان، پیمان جمالی و توحید کمالی بودند که شرکتی را با نام Unity Prop Ltd و شماره ثبت ۱۵۷۴۹۹۳۲ در انگلستان ثبت کردند. نشانی ثبت‌شده این شرکت در خیابان شلتون منطقه کاونت گاردن شهر لندن قرار داشت؛ ساختمانی اداری که نشانی اشتراکی صدها نهاد مجازی و فاقد حضور فیزیکی به شمار می‌رود و هیچ مجوزی از نهاد ناظر بر رفتار مالی بریتانیا موسوم به FCA برای این شرکت ثبت نشده بود.

سیستم معاملاتی این پلتفرم از روزهای نخست بر پایه مدل دفتری بوک بی یا B-Book پیش می‌رفت. در این الگو، حساب‌ها صرفاً در محیط شبیه‌سازی‌شده دمو فعال بودند و هیچ معامله‌ای وارد شبکه‌های بین‌المللی تأمین نقدینگی نمی‌شد. بنابراین منابع مالی لازم برای پرداخت سود کاربران سودآور، منحصراً از مبالغ ورودی حاصل از فروش چالش‌ها تأمین می‌گردید. پس از تشدید سیاست‌های شرکت نرم‌افزاری MetaQuotes علیه پراپ‌فرم‌های بدون لایسنس، مدیران پلتفرم در لایوهای اینستاگرامی اعلام کردند برای تطبیق با مقررات جدید، نام تجاری خود را به ان پی ای پراپ با عنوان لاتین NPE Prop تغییر داده و معاملات را به کارگزاری تازه آن‌ها یعنی NPE Market منتقل می‌کنند؛ اقدامی که تلاشی برای تثبیت سرورها بود اما ناترازی بنیادین مالی شرکت را برطرف نکرد.

برای نکات تکمیلی و نظرات کاربران در این مورد، بررسی پراپ NPE را بخوانید.

دلایل ریشه‌ای توقف فعالیت و چالش‌های سرور متاتریدر

بررسی دقیق ساختار عملیاتی و فنی یونیتی پراپ و هویت بعدی آن یعنی NPE Prop نشان می‌دهد که توقف کار این مجموعه نه حاصل یک اتفاق ناگهانی، بلکه نتیجه زنجیره‌ای از خطاهای زیرساختی، تحمیل هزینه‌های سنگین سرور و ناتوانی در مدیریت جریان نقدی بود:

• شکاف ساختاری در مدل نقدینگی بوک بی و تورم تعهدات تسویه: چالش‌های معاملاتی یونیتی پراپ بدون محدودیت زمانی ارائه می‌شدند و تارگت‌های سود قابل دسترسی داشتند؛ ۸ و ۵ درصد در مدل دومرحله‌ای و ۶ درصد در مدل سه‌مرحله‌ای. این ساختار موجب شد معامله‌گران مستعد با صبوری مراحل ارزیابی را با موفقیت پشت سر بگذارند و به مرحله سوددهی در اکانت‌های اصلی برسند. از آنجا که سیستم اجرایی شرکت کاملاً بر پایه مدل دفتری B-Book استوار بود و هیچ پوزیشنی در مارکت واقعی هج نمی‌شد، پرداخت سهم سودهای سنگین ۸۰ و ۹۰ درصدی مستقیماً از سرمایه در گردش شرکت کسر می‌گردید. با کند شدن جریان فروش چالش‌های جدید در پی انتشار گزارش‌های مربوط به ضعف سرورها، درآمد ورودی کاهش یافت و تراز مالی شرکت به نقطه کسری قطعی رسید.
• مانور ناموفق برای دور زدن MetaQuotes از طریق تأسیس کارگزاری صوری NPE Market: یونیتی پراپ در آغاز، خدمات متاتریدر را با تکیه بر لایسنس وایت‌لیبل کارگزاری واسطه UNFXB عرضه می‌کرد. با آغاز اقدامات انضباطی و هشدارهای شرکت متاکوتس علیه پراپ‌فرم‌های بدون لایسنس کارگزاری، اتصال سرورهای واسطه قطع شد. مدیران پلتفرم به جای مهاجرت به پلتفرم‌های جایگزین و مستقل نظیر cTrader یا DXtrade، تصمیم گرفتند با ثبت برندی تحت عنوان NPE Market، پوششی از یک کارگزاری جدید بسازند تا سرور متاتریدر ۵ را حفظ کنند. این تغییر چهره نه تنها مانع از ردیابی لایسنس توسط متاکوتس نشد، بلکه هزینه‌های سنگین نگهداری بریج‌های معاملاتی، درگاه‌های رمزارزی و پلاگین‌های مانیتورینگ را به شرکت تحمیل کرد؛ هزینه‌هایی که در غیاب سرمایه‌گذار واقعی، منابع مالی را به سرعت بلعید.
• نقص فنی در اتصال سفارش‌ها Execution Bridges و بروز اسلیپیج‌های مخرب: مدیران در جلسات زنده مدعی بودند که حساب‌های دمو از طریق ابزارهای کپی‌ترید به حساب‌های واقعی متصل می‌شوند. در عمل، اجرای مدل ترکیبی یا هیبرید مستلزم داشتن مارجین نقد در سمت کارگزاری مقصد و زیرساخت API با پینگ پایین است. به دلیل فقدان نقدینگی کافی برای پوشش معاملات بزرگ، سفارش‌های تریدرها در سرور NPE Market با تاخیرهای طولانی، لغزش منفی شدید یا Slippage و پرش‌های غیرعادی اسپرد پردازش می‌شد. این ضعف فنی، حد ضررها را در اعدادی بسیار نامناسب‌تر فعال کرد، باعث نقض ناخواسته حد ضرر روزانه کاربران شد و اعتراض‌های گسترده‌ای در خصوص دست‌کاری قیمت‌ها به راه انداخت.
• بن‌بست مالی در تسویه و واگذاری پایگاه داده به کارگزاری Otet Markets: با انباشت صدها تیکت تسویه سود تتر و ناتوانی در پرداخت حتی بخش اندکی از مطالبات، پلتفرم وارد مرحله فروپاشی عملیاتی شد. در این مقطع، مدیران برای جلوگیری از رویارویی مستقیم با جامعه مال‌باختگان، وارد مذاکره با کارگزاری اوتت مارکتس شدند. پلتفرم با واگذاری اطلاعات و پایگاه کاربری خود به این کارگزاری، تعهدات نقدی را به طرح‌های اعتباری و غیرقابل برداشت منتقل ساخت؛ سازوکاری که عملاً به معنای خروج تیم مدیریتی قبلی از زیر بار تسویه واقعی سودها و واگذاری بحران به یک کارگزاری واسطه بود.

بررسی جزئیات طرح جبرانی کارگزاری اوتت مارکتس و سرنوشت مطالبات

پس از توقف رسمی فعالیت‌های NPE Prop، کارگزاری اوتت مارکتس با نشان تجاری Otet Markets اعلام کرد طرحی حمایتی را برای معامله‌گران آسیب‌دیده با بودجه‌ای بین ۳۴۵ هزار تا ۳۸۰ هزار دلار اجرا می‌کند. بازخوانی متن این سند نشان داد که این برنامه شامل پرداخت کامل نقدی نبود، بلکه ساختاری سه‌سطحی برای تفکیک طلبکاران ایجاد کرد:

• سطح اول، دارندگان درخواست‌های برداشت سود معوق: معامله‌گرانی که درخواست سود تأییدشده داشتند، میان دو مسیر مخیر شدند. مسیر اول، دریافت نقدی تنها ۲۰ درصد از کل سود با حداقل ۵۰ و حداکثر ۵۰۰ دلار بود که پرداخت آن به مدت ۶۰ روز کاری در اقساط هفتگی طول می‌کشید. مسیر دوم، دریافت کل مبلغ به شکل اعتبار معاملاتی سه‌ماهه بود؛ اعتباری که اصل آن برداشت نمی‌شد و تریدر تنها اجازه داشت سود حاصل از معامله با این اعتبار را تا سقف اصل طلب برداشت کند.
• سطح دوم، دارندگان حساب‌های فاندد فعال با بالانس مثبت یا صفر: به این گروه یک اعتبار معاملاتی یک‌ماهه به ارزش ۳۰۰ دلار داده شد که اصل آن غیرقابل برداشت بود و کاربر فقط حق داشت سود ساخته‌شده از معاملات را تا سقف ۳۰۰ دلار دریافت کند.
• سطح سوم، کاربران در مرحله ارزیابی یا حساب‌های منفی: برای این دسته صرفاً یک اعتبار معاملاتی ۵۰ دلاری با مهلت ۳۰ روزه اختصاص یافت که تنها سود ناشی از آن تا سقف ۵۰ دلار تسویه می‌شد.
• سلب مسئولیت حقوقی کارگزاری حامی: در توافق‌نامه تصریح شد که اوتت مارکتس هیچ مسئولیت مدنی یا تعهد قانونی در قبال بدهی‌های مجموعه ان پی ای نمی‌پذیرد و این سازوکار در عمل روشی برای انتقال پایگاه کاربران به یک کارگزاری دیگر بود، نه تسویه واقعی بدهی‌ها.

شیوه‌نامه معاملاتی و تله‌های انضباطی در قوانین یونیتی پراپ

یونیتی پراپ آزمون‌های خود را در قالب چالش‌های دومرحله‌ای و سه‌مرحله‌ای با شرایط زیر عرضه می‌کرد:

• چالش دومرحله‌ای با تارگت‌های کلاسیک: در مرحله اول تارگت ۸ درصد و در مرحله دوم تارگت ۵ درصد بدون محدودیت زمانی تقویمی با حداقل ۵ روز معاملاتی تعیین شده بود. حد ضرر روزانه ۵ درصد بر پایه بالانس روز کاری، افت ارزش کل ۱۰ درصد و تقسیم سود ۸۰ درصد به سود تریدر بود. هزینه‌ها برای حساب‌های ۱ هزار تا ۵۰ هزار دلار بین ۱۰ تا ۲۶۶ دلار متغیر بود.
• چالش سه‌مرحله‌ای با تقسیم سود نود درصدی: در این طرح تریدر باید در هر سه مرحله به ۶ درصد سود می‌رسید. دراداون روزانه ۴ درصد، افت کل ۱۰ درصد و سهم سود ۹۰ درصد برای معامله‌گر بود و هزینه‌ها از ۲۶ تا ۲۷۷ دلار محاسبه می‌شد.
• تله انضباطی قانون ریسک شناور ۲ درصدی: بر پایه این قانون که در مرحله دوم و حساب اصلی اعمال می‌شد، معامله‌گر نباید در یک موقعیت یا در مجموع موقعیت‌های باز روی یک نماد، افتی بیش از ۲ درصد بالانس روزانه را ثبت می‌کرد. ارزیابی این شرط به زمان درخواست تسویه سود موکول شده بود و پلتفرم از نوسانات لحظه‌ای قیمت یا باز شدن اسپرد استفاده می‌کرد تا حساب تریدرهای سودده را رد صلاحیت کند.
• محدودیت معاملات کوتاه‌مدت یا تیک اسکالپ: اگر بیش از ۱۰ درصد سود چالش از معاملاتی با زمان باز بودن زیر ۳۰ ثانیه حاصل می‌شد، سود آن پوزیشن‌ها کسر می‌گردید و اگر این سهم از ۳۰ درصد عبور می‌کرد، کل حساب ریست می‌شد.
• قانون ۸۰ درصد سود در یک معامله: کسب بیش از ۸۰ درصد از تارگت کل آزمون در یک موقعیت معاملاتی ممنوع بود و به عنوان رفتار قمارگونه ثبت می‌شد که به باطل شدن کل حساب می‌انجامید.
• شروط فرساینده احراز هویت: شرکت ضوابط سختی برای ثبت سلفی مدارک داشت؛ از جمله لزوم گرفتن مدرک با دست چپ، مقابل سینه، پوشیدن لباس تیره، پس‌زمینه سفید ساده و پیدا بودن کامل شانه‌ها بدون عینک، که بهانه‌ای برای رد کردن پیاپی مدارک و تاخیر در ارائه حساب‌ها بود.

بررسی نظرات معامله‌گران و عملکرد گردانندگان در شبکه‌های اجتماعی

پایش گروه‌های معاملاتی فارکس، کانال رسمی تلگرام و بازخوانی جلسات زنده اینستاگرامی، زوایای پنهان دوران پایانی پلتفرم را آشکار می‌سازد:

• لایوهای اینستاگرامی احسان علینقیان در روزهای بحران: هم‌زمان با بروز قطعی‌های متاتریدر و تاخیر در واریز تتر، مدیران پلتفرم با برگزاری لایوهای پیاپی کوشیدند اعتماد جامعه کاربری را حفظ کنند و وعده دادند که با راه‌اندازی NPE Market تمام چالش‌های نرم‌افزاری رفع می‌شود. با این حال، به محض مسدود شدن کامل پرداخت‌ها، این جلسات زنده متوقف شد و ارسال پیام در کانال‌های ارتباطی مسدود گردید.
• اعتراض معامله‌گران به طرح جبرانی ۲۰ درصدی: کاربران در گروه‌های تلگرامی اعلام کردند که تبدیل مطالبات چند هزار دلاری به سقف نقدی ۵۰۰ دلار طی دو ماه، نادیده گرفتن حقوق آن‌ها بوده است. همچنین تبدیل سودهای واقعی به اعتبار معاملاتی غیرقابل برداشت، اجبار تریدرها به معامله مجدد در بازار و به خطر انداختن دوباره زمان و تلاش آن‌ها تعبیر شد.
• شکایت از اسلیپیج منفی در سرور ان پی ای مارکت: کاربرانی که به سرور جدید منتقل شدند، گزارش‌های متعددی از عمل نکردن حد ضرر، گپ‌های قیمتی نامتعارف و لغزش منفی شدید در نماد طلا و جفت‌ارزها منتشر کردند که موجب عبور ناخواسته حساب‌ها از حد ضرر روزانه ۵ درصدی شد.
• بن‌بست ردیابی مالی به دلیل پرداخت‌های رمزارزی: دریافت مبالغ چالش‌ها صرفاً با تتر بر بستر شبکه‌های ترون و بایننس اسمارت چین انجام شده بود؛ مسئله‌ای که امکان ردیابی حساب بانکی یا شکایت حقوقی مؤثر در داخل کشور را از مال‌باختگان سلب کرد.

ارزیابی نهایی کارنامه یونیتی پراپ و ان پی ای مارکت

روند فعالیت یونیتی پراپ و تغییر چهره آن به NPE Prop نشان داد که بهره‌گیری از ثبت شرکت‌های صوری در انگلستان و مانور بر بسترهای اجتماعی، جایگزین مدیریت سرمایه و ذخایر نقدینگی واقعی نخواهد شد. راه‌اندازی کارگزاری‌های دست‌ساز برای دور زدن محدودیت‌های شرکت MetaQuotes تنها توقف پلتفرم را برای مدتی به تاخیر انداخت و هزینه‌های مازادی به شرکت تحمیل کرد که شتاب ورشکستگی را بیشتر ساخت. واگذاری مطالبات به کارگزاری ثالث نیز اثبات کرد که در مدل‌های بوک بی، سودهای ثبت‌شده روی حساب‌های شبیه‌سازی‌شده تا زمانی که به کیف‌پول کاربر نرسند، ضمانتی ندارند. این پرونده ضرورت بررسی موشکافانه مدل مالی شرکت‌ها، نوع سرورهای معاملاتی و اصالت نهادهای پشتیبان را پیش از هرگونه واریز وجه آشکار می‌سازد.